1. Xu ling ding jing (xu-pusty; ling-zwinny, boski; ding-nosić na głowie; jing-energia, siła)

Przy ding jing głowa jest wyprostowana, duch przenika do czubka głowy. Nie wolno używać siły. Gdy używa się siły, szyja jest napięta, qi i krew nie mogą swobodnie przepływać.

2. Han xiong ba bei (wciągnąć klatkę piersiową i uwypuklić plecy)

Han xiong oznacza lekkie ściągnięcie klatki piersiowej, by qi mogła opadać do dantien. Nie należy wypinać klatki piersiowej. Gdy klatka piersiowa jest wypięta, qi zbiera się w tym obszarze, góra jest ciężka, a dół lekki, przy kopnięciach łatwo stracić stabilność. Przy uwypukleniu pleców, qi przylega do pleców. Gdy klatka piersiowa jest wciągnięta, to plecy same się zaokrąglają, gdy plecy są zaokrąglone, to siła wyzwalana jest z kręgosłupa.

3. Song yao (rozluźnić talię)

Talia jest częścią kontrolującą całe ciało. Gdy rozluźni się talię, nogi mają siłę, dolna część ciała jest ustabilizowana. Wszelkie przemiany solidności i delikatności rozpoczynają się od talii, dlatego mówi się: „intencja ruchu ma źródło w talii”. Jeśli brakuje siły, trzeba jej szukać w talii i nogach.

4. Feng xu shi (rozróżnić delikatne i solidne)

W taiji quan ważne jest rozróżnienie delikatnego i solidnego. Gdy ciężar ciała spoczywa na prawej nodze, to prawa noga jest solidna, a lewa delikatna i odwrotnie. Gdy rozróżni się solidne i delikatne, ruchy są zwinne i niewymuszone. Gdy się tego nie potrafi, kroki są ciężkie, postawa niestabilna, łatwo być poruszonym przez przeciwnika.

5. Chen jian zhui zhou (opuścić barki i łokcie)

Opuszczenie barków oznacza ich rozluźnienie, by swobodnie opadły. Jeśli nie można ich rozluźnić i są uniesione, qi również się unosi i ciało jest pozbawione siły. Opuszczenie łokci, oznacza ich rozluźnienie i intencją opadania. Gdy łokcie się unoszą, barki nie mogą opaść.

6. Yong yi, bu yong li (używać umysłu nie używać siły)

Podczas ćwiczenia taiji quan całe ciało jest zrelaksowane, nie używa się ani odrobiny zbędnej siły. Gdy występuje w ciele sztywność oznacza to samozwiązanie się. Gdy ciało jest usztywnione to qi jest unieruchomiona, ruchy nie są zwinne. Jeśli używa się nie siły, lecz umysłu, tam gdzie dotrze umysł, dotrze i qi.

7. Shang xia xiang sui (góra i dół wzajemnie za sobą podążają)

Gdy poruszają się ręce, talia, stopy, wzrok też porusza się w ślad za tym – tylko wtedy nazwać to można wzajemnym podążaniem za sobą góry i dołu, jeśli coś nie porusza się, powstaje chaos.

8. Nei wai xiang he (wzajemna harmonia wewnętrznego i zewnętrznego)

W taiji quan trening dotyczy ducha, dlatego mówi się: „duch jest władcą, ciało to konni posłańcy”. Jeśli można wznieść ducha, działania naturalnie stają się lekkie i zwinne. Forma nie wykracza poza przemiany delikatnego i solidnego, otwarcia i zamknięcia. Otwarcia, to nie tylko otwarcia rąk i nóg, w umyśle również dokonuje się otwarcie, zamknięcia, to nie tylko zamknięcia rąk i nóg, w umyśle także dokonuje się zamknięcie. Gdy zjednoczy się wewnętrzne i zewnętrzne, powstaje jedność bez podziałów.

9. Xiang lian bu duan (wzajemne połączenie bez przerw)

W taiji quan ruchy od początku do końca są miękkie i nieprzerwane. Gdy ruch się wypełni, rozpoczyna się ponownie, cykl nie ma ograniczeń. „Poruszać się, jak gdyby nawijało się jedwabną nić”, chodzi zawsze o połączenie ruchów w jedność.

10. Dong zhong qiu jing (w ruchu szukać spokoju)

W taiji quan przy pomocy spokoju opanowuje się ruch, ruch przypomina bezruch, dlatego gdy ćwiczy się formę, im wolniej, tym lepiej. Gdy ruchy są wolne, oddech jest głęboki, qi opada do dantian, w naturalny sposób unika się wytężania naczyń krwionośnych.